دوست می داریم و گاه بیشتر محبت می ورزیم ولی ناگاه و تنها یک بار عاشق می شویم . اینجاست که عشق؛ مادری می شود که " ابراز" را حامله است که جنین "ابراز" اگر سقط شود عشق همچون دوست داشتن ها، در زمره روسپیان ؛مجال اثبات هویت خویش را نخواهد یافت و محکوم به نسیان است . و درد زایمان " ابراز"  را تنها عاشق می تواند بکشد و چه بسیاراند عاشقانی که ابراز را متولد کردند و خود سر زا رفتند . . .

تردید بزرگ اینجاست که آیا بود و زیست زندگی ذلت بار روسپیان را و بکارت خویش ، راز سر به مهر ابدیت کرد ؟

انتخاب دیگر فاش گفتن و ابراز است .

 ولی باز تردیدی هست ؟!

اگر سر زا بروی مریم وار تقدیس خواهی شد یا ننگ روسپی گری تا ابد دامنت را لکه دار می کند ؟

آری قلیل اند عاشقانی که بمانند و ابراز کنند  و قربانی تردید نشوند

واینان را هم از ننگ گریزی نیست

ننگی که سایه ها می گویند ننگی که عرفش دانسته اند و ننگی که می پرستندش

ننگی که دشنه وار به آن می درند قلب عشاق را !

بگذار روسپیان جامعه سایه ها باشیم ، بگذار بزرگترین ننگ این پست سایه های سرد را به دوش بکشیم

بگذار آزاد فریاد زنیم

                                  که

                                               عاشقیم